زندگی کتابی است ، که بدون سفر یک صفحه آن بیشتر خوانده نمی شود.

(Augustine of Hippo)

 

غذای اندونزی یکی از پر طراوت ترین و رنگارنگ ترین غذاهای دنیاست که دارای چاشنی های فوق العاده معطر بوده و اشکال مختلفی دارند. حتی گستردگی اندونزی با 6000 جزیره و تعداد بیشماری منطقه مختص به آنها، باعث نشده در هر کجای اندونزی که باشید، ماده اولیه وعده های غذایی به خصوص صبحانه را برنج تشکیل ندهد! آنها همچنین در کنار غذایشان از چاشنی سامبال بسیار استفاده می کنند که مواد آن شامل فلفل چیلی و سیر بوده و می تواند به صورت خام و یا  پخته مورد استفاده قرار گیرد. مردم اندونزی بر این عقیده اند که به دلیل رطوبت و گرمای هوای آنجا، فلفل چیلی و چاشنی سامبال در بالا بردن اشتها نقش به سزایی دارد. آنها برای شروع غذا، در کنار بشقابشان نیاز به چاشنی های ترش، فلفل چیلی و ترشی های مختلف دارند. بنابراین هر وعده غذایی به طور کلی شامل برنج، سامبال و ترشی می شود که به همراه مقدار کمی گوشت، غذاهای دریایی یا سبزیجاتی که اغلب با شکل خورش تهیه شده، سرو می گردد. آنها غذای خود را با دست راست و یا به کمک قاشق و چنگال می خورند.

برخی از چاشنی های فوق العاده معطر درغذاهای اندونزی از ترکیب مواد اولیه بسیار ترش و شیرین تهیه می شود، از جمله سویا سس غلیظ شیرین به نام کچاپ مانیز که در غذاهای بیشماری مورد استفاده قرار می گیرد. چاشنی های ترش طعم خود را از تمبر هندی و لیموترش می گیرند و عطر موادی مانند پیاز شالوت، زنجبیل، گالانگال (گیاهی اندونزیایی که بسیار شبیه به زنجبیل می باشد)، برگ پاندان، زردچوبه، لمون گرس و برگ لیمو ترش به تکمیل این طعم کمک فراوانی می کنند.

دو نوع از غذاهایی که اندونزیایی ها بسیار به آن علاقه مند هستند، یکی تِمپه یا همان سویای تخمیر شده که معمولاً به صورت فشرده موجود است و سرشار از پروتئین و فیبر می باشد و دیگری کروپُک یا کراکِر سرخ شده که از میگو، غذاهای دریایی و سبزیجات تهیه می شود و در ابتدای غذا سرو می گردد.

به دلیل رطوبت آب و هوا و وجود خاک و سنگ های آتشفشانی کشور اندونزی، میوه های گرمسیری، سبزیجات و ادویه جات به میزان بسیار زیادی در آنجا یافت می شود.

اندوزی پس از کاشت ادویه جاتی مانند فلفل، جوزهندی و میخک و صدور آنها به کشورهای دیگر، در دنیا به عنوان جزیره ای از ادویه جات شناخته شد. ادویه های خشک از جمله تخم گشنیز، هل، چوب دارچین، دانه زیره، میخک و جوز هندی هر روزه در غذاها بکار میرود و در هر خورش به همان میزان که سبزی های تازه در آن به کار رفته، از ادویه های خشک نیز استفاده شده است.

بیش از چندین قرن است که قوم و قبایلی که از اندونزی دیدن کرده اند، تأثیر غذاهای خود را در این منطقه به جای گذاشتند، همانند هندی ها، چینی ها، اعراب، پرتغالی ها، اسپانیایی ها، انگلیسی ها و هلندی ها. از آنجائیکه بسیاری از اندونزیایی ها مسلمان هستند، یکی از آئین آنها در اسلام، مهمان نوازی است. آنها به هر تازه وارد و مهمانی خوش آمد گفته و سفره ی  پذیرایی از آنها را مهیا می کنند.

دسرها یکی از رایجترین وعده های غذایی در جنوب شرق آسیا به شمار می روند و محبوب ترین آن دسر شِندول است که شامل رشته هایی است که با آرد ماش و طعم برگ پاندان درست می شود و در یک لیوان همراه سیب زمینی شیرین و گیاه تارو، انواع لوبیا یا میوه های گرمسیری، شربت شیره خرما و شیر نارگیل و به همراه تکه ای پودر یخ سرو می گردد.

DESIGN BY SOORI
تمامی حقوق مادی و معنوی این وب سایت برای مدیران این سایت محفوظ می باشد